اگر کامی ز تو بستد زمانه

که زی هشیار چون رخش جهانست

چرا از بهر آن اندوه داری

که هست ایدر جهان چون تو گذاری

به صد کام دگر داری بهانه

جوان و کامگار و پادشایی

به شاهی بر گهان فرمان روایی