امید مهربانی بسته در تو

نگه کن تا تو چونی او چنانست

چو زر اندود شاخ خیزراست

ترا دیدست و عاشق گشته بر تو

همان چشمش که چون نرگس به بارست

چو ابر نوبهاران سیل بارست

همان رویش که تا بنده چو ماهست