دگر ره دایه گفت ای سرو سیمین

بهانه زان بدی بر بخت بندم

من از بخت نکو نه خوار باشم

چو در کار بداو یار باشم

نه فرزنده منست آزاده رامین

که من فرزند را پشتی نمایم

بدان کز بند مهرش بر گشایم