دل دایه بدان بیدل ببخضود

فرو بارید بر دو خرمن گل

تو گفتی دیدگانش در فشان کرد

بدان مهری که اندر دل نهان کرد

کجا از بیدلی بخضودنی بود

بدو گفت ای مرا چون چشم روشن

به مهر اندر بپوش از صبر جوشن