بدو گفت ای مرا چون چشم روشن

بدان مهری که اندر دل نهان کرد

دل دایه بدان بیدل ببخضود

کجا از بیدلی بخضودنی بود

به مهر اندر بپوش از صبر جوشن

ز گریه عشق را رسوایی آمد

ز رسوایی ترا شیدایی آمد