مرا تا جان بود زو بر نگردم

ترا بخشم ز بخشش در نمایم

شوم با آن صنم بهتر بکوشم

ز بی شرمی یکی خفتان بپوشم

که جان خویش در کار تو کردم

ندانم راست تر زین دل که ماراست

بر آید کام دل چون دل بود راست