ور و شب سال و مه اندر کنارست

چنین اندوه بر انده میفزای

به بیگانه زمین مخروش چندین

مکن بر بخت و بر اورنگ نفرین

به گفتارت همیشه گوش دارست

سروش و بخت را چندین میازار

به گفتاری که باشد نا سزاوار