فروغ مهر در وی گلستان شد

مرا دوری دهد از تو بد آمروز

که شاگردان تو باشند بدروز

چو دیگر روز گیتی بوستان شد

به جای وعده شد آزاده رامین

بیامد دایه پس با درد و غمگین

مرو را گفت راما چند گویی