بیامد دایه پس با درد و غمگین

چو دیگر روز گیتی بوستان شد

فروغ مهر در وی گلستان شد

به جای وعده شد آزاده رامین

مرو را گفت راما چند گویی

در آتش آب روشن چند جویی

نشاید باد را در بر گرفتن