مرا فریاد رس یک بار دیگر

زده بر جان و دل دو گونه پیکان

به فریاب آمد از سختی دگر بار

مگر صد بار گفت ای دایه زنهار

که من چون تو ندارم یار دیگر

نگیرم باز دست از دامن تو

منم با خون خود در گردن تو