هوا چشم خرد را کور کردی

چو بد دل بود ویس دل شکسته

ز جان آرام و از دل خون گسسته

گهی اندیشه بر وی زور کردی

گهی گفتی چه خواهد بود بر من

جز آن کز من بر آید کام دشمن

نه هر گز مهربانی کس نورزید