نه رامین بایدم نه شرم گیهان

دگر ره ویس با دایه بر آشفت

ز شرم و بیم یزدانش سخن گفت

که من خود چون براندیشم ز یزدان

چرا زشتی کنم زشتی سگالم

که از زشتی بود روزی و بالم

بدین سر چون کسان من بدانند