که از زشتی بود روزی و بالم

که من خود چون براندیشم ز یزدان

نه رامین بایدم نه شرم گیهان

چرا زشتی کنم زشتی سگالم

بدین سر چون کسان من بدانند

مرا زان پس چه گویند و چه خوانند

بدان سر چون شوم پیش خدایم