فگندی نام و ننگ خویش در رود

تو نیز اکنون ز من بیزار گشتی

و با زنهار خواران یار گشتی

مرا کردی چنین یکباره پدرود

بسا روزا که تو باشی پشیمان

نیابی درد خود را هیچ درمان

دگر ره دایه گفت ای ماه خوبی