و با زنهار خواران یار گشتی

تو بودی از جهان با من بمانده

مرا از داغ تنهایی رهانده

تو نیز اکنون ز من بیزار گشتی

مرا کردی چنین یکباره پدرود

فگندی نام و ننگ خویش در رود

بسا روزا که تو باشی پشیمان