گنه نادیده چون تیغست بران

که این راز از جهان باشد نهانی

تو خود دانی که موبد چون بزرگست

به گاه خشم راندن چون سترگست

ستم نابرده چون شیرست غران

اگر روزی برد بر من گمانی

ازو مارا به جان باشد زیانی