نهاده ویس دل بر وی چو مرهم

اگر باران بر آن هر دو سمن بر

بباریدی نگشتی سینه شان تر

دل رامین سراسر خسته از غم

ز نرگس گر زیان بودی فراوان

زیانی را ز شکر خواست تاوان

به هر تیری که ویسه بر دلش زد