بباریدی نگشتی سینه شان تر

ز تنگی دوست را در بر گرفتن

دو تن بودند در بستر چو یک تن

اگر باران بر آن هر دو سمن بر

دل رامین سراسر خسته از غم

نهاده ویس دل بر وی چو مرهم

ز نرگس گر زیان بودی فراوان