ز تنگی دوست را در بر گرفتن

گهرشان در خوشی انراز گشته

لب اندر لب نهاده روی بر روی

در افگنده به میدان از خوشی گوی

دو تن بودند در بستر چو یک تن

اگر باران بر آن هر دو سمن بر

بباریدی نگشتی سینه شان تر