گهرشان در خوشی انراز گشته

همه بستر پر از گل بود و گوهر

همه بالین پر از مشک و ز عنبر

شکرشان در سخن همراز گشته

لب اندر لب نهاده روی بر روی

در افگنده به میدان از خوشی گوی

ز تنگی دوست را در بر گرفتن