مکن کاری کزو ننگ آیدت پیش

ندانم تو بدو چون او فتادی

به مهر او را دل از بهر چه دادی

کنون از شرم و از مینو بیندیش

چو شهرو مادر و چون من برادر

چرا داری به ننگ خویش در خور

نماندست از نیاکان تو جز نام