چو شهرو مادر و چون من برادر

به مهر او را دل از بهر چه دادی

کنون از شرم و از مینو بیندیش

مکن کاری کزو ننگ آیدت پیش

چرا داری به ننگ خویش در خور

نماندست از نیاکان تو جز نام

به زشتی نام ایشان را مکن خام