به زشتی نام ایشان را مکن خام

چو شهرو مادر و چون من برادر

چرا داری به ننگ خویش در خور

نماندست از نیاکان تو جز نام

مضو یکباره کام دیو را رام

بده نام دو گیتی از پی رام

اگر رامین همه نوش است و شکر