به شیرین لابه دایه گفت با ویس

تو گفتی سرو بد لرزند از باد

خمارین نر گسان را کرد پر آب

به گل بر ریخت مروارید خوشاب

چرا بر تو چنین شد چیره ابلیس

چرا با جان خود چندین ستیزی

چرا بیهوده چندین اشک ریزی