دلم بگرفت ازین آسوده کاری

سراسر خفته اند آسوده از تگ

نه یوزانم سوی غرمان دویدند

نه بازانم سوی کبگان پریدند

چه آسایش بود بنیاد خواری

اگر شاهم دهد همداستانی

کنم یک چند گه نخچیرگانی