سراسر خفته اند آسوده از تگ

ندیدم اسپ و ساز خویش هنوار

همه مانده چو من شش ماه بیکار

سمند و رخش من با یوز و باسگ

نه یوزانم سوی غرمان دویدند

نه بازانم سوی کبگان پریدند

دلم بگرفت ازین آسوده کاری