زبان بگشاد بر دشنام و نفرین

ز دستان کرده چاری بی فروغست

مرو را عشق بد نه خانه دلگیر

دلش را ویس بایستی نه نخچیر

همی گفت از جهان گم باد رامین

شدن بادش به راه و آمدن نه

که او را مرگ هست از آمدم به