نه نیز از دوست وز دشمن شنیدم

نه باجی بر یکی کضور نهادی

نه شهری را به پیروزی گشادی

هنرهای ترا هر گز ندیدم

نژاد خویشتن دانی که چونست

به هنگام بلندی سر نگونست

تو از گوهر همی مانی به استر