نژاد خویشتن دانی که چونست

نه شهری را به پیروزی گشادی

هنرهای ترا هر گز ندیدم

نه نیز از دوست وز دشمن شنیدم

به هنگام بلندی سر نگونست

تو از گوهر همی مانی به استر

که چون پرسند فخر آرد به مادر