ازو رفته زبون داردت روباه

چو در میدان شوی با هم نبردان

گریزی چون زنان از پیش مردان

همی شیری کنی در کضور ماه

همانا زخم من کردی فراموش

که از جانت خود برد از تنت هوش

همیدون زخمهای نامداران