همی آمد دمان سوی کهستان

سحرگاهان بر آمد نالهء نای

روان شد همچو دریا لشکر از جای

تو گفتی رود جیحون از خراسان

هر آن جایی که لشکر گه زدی شاه

نیارستی گذشتن بر سرش ماه

زمین از بار لشکر بود بستوه