زمین از بار لشکر بود بستوه

همی آمد دمان سوی کهستان

هر آن جایی که لشکر گه زدی شاه

نیارستی گذشتن بر سرش ماه

که می رفتند همچون آهنین کوه

تو گفتی سد یاجوجست لشکر

هم ایشان باز چون ماجوج بی مر