ز میدان آتش سوزان بر آمد

به میدان آتشی چون کوه بر کرد

بسی از صندل و عودش خورش داد

به کافور و به مشکش پرورش داد

که با گردون گردان همبر آمد

چو زرین گنبدی بر چرم یازان

شده لرزان و زرش پاک ریزان