گهی می بر کف و گه دوست در بر

به می گرد از رخان خویش شسته

به روز اندر نشط و شادمانی

به شب در خرمی و کامرانی

شده می نوش بر رخسار دلبر

چراغ نیکوان ویس گل اندر

به شادی و به رامش با دلارام