ازین سو ویس با کام و هوا بود

ازان بهتر که تو امید داری

هران گاهی که رامین باده خوردی

جنین گفتارها را یاد کردی

وزان سو شاه با رنج و بلا بود

گرایشان را به ناز اندر خوشی بود

شهنشه را شتاب و ناخوشی بود