چو ویس ماه پیکر را طلب کرد

شهنشه را شتاب و ناخوشی بود

که او سوگند ویسه خواست دادن

دل از بند گمانی بر گشادن

زمانه روز او را تیره شب کرد

همی جستش ز هر سو یک شبانروز

به دل آتشی مانده خردسوز