که گفتی آهوم در پنجهء یوز

همی تا رفته ام از مرو گنده

نیاسودم ز بازی و ز خنده

به مرو اندر چنان بودم شب وروز

نه بس بودآن بلا خوردن به ناکام

که آتش نیز بایستش به فرجام

به آتش مان چه سوزد نه خدایست