درود ویس جان افزای بپذیر

تو گفتار مرا در دل نگه دار

چو گفتارم پدید آید تو گو زه

نباشد هیچ دانایی ز تو به

بسی خوشتر ز بوی گل به شبگیر

چو مادر نامهء فرزند بر خواند

ز شادی دل بر آن نامه برافشاند