زنی را بر گزیدم از جهانی

دلم زین آز تو بسیار ریش است

شهنشه گفت ای مادر چنین است

دلم گویی که هم با من به کین است

همی از وی نیارامم زمانی

نه فر پندش دهم پندم پذیرد

نه با شادی و ناز آرام گیرد