که من چونین به داغ مهر اویم

همیسه مست باشم می گسارم

بدان تا از غم آگاهی ندارم

خبر دارد تو گویی ماه رویم

اگر چه من ز شیران جان ستانم

همی بستاند از من عشق جانم

خدایا چارهء بیچار گانی