بود پیدا و پندارد نه پیداست

که پندارید تنها هردوانید

همیشه بخت عاشق شور باشد

ز بخت شور چشمش کور باشد

ابا صد یار پندارد که تنهاست

کلوخی را که او در پس نشیند

مرو را چون که البرز بیند