ابا صد یار پندارد که تنهاست

همیشه بخت عاشق شور باشد

ز بخت شور چشمش کور باشد

بود پیدا و پندارد نه پیداست

کلوخی را که او در پس نشیند

مرو را چون که البرز بیند

شما هر دو به عشق اندر چندین