شما هر دو به عشق اندر چندین

ابا صد یار پندارد که تنهاست

کلوخی را که او در پس نشیند

مرو را چون که البرز بیند

خوشی بیند و رسوایی نبینید

مابش ای بت چنین گستاخ بر من

که گستاخی کند از دوست دشمن