یکی تا موی اندام تو بر من

که تو بینی ز من زنهار خواری

مرا مهر تو با جان هست یکسان

تو خود دانی که بی جان زیست نتوان

گرامیتر ز هر دو چشم روشن

گذشته رفت شاها بودنی بود

ازین پس دارمت خود کام و خشنود