گرامیتر ز هر دو چشم روشن

مرا مهر تو با جان هست یکسان

تو خود دانی که بی جان زیست نتوان

یکی تا موی اندام تو بر من

گذشته رفت شاها بودنی بود

ازین پس دارمت خود کام و خشنود

شهنشه را شکفت آمد ز دلبر