چو ویس آگاه شد از جنبش بام

که بر من خود دل دشمن بسوزد

اگر زین ابر بیرون آید اختر

به درد من ز من گرید فزونتر

به گوش آمد مرو را زاری رام

شناب دوستی در جانش افتاد

همان دم دایه را پیشش فرستاد