شناب دوستی در جانش افتاد

به درد من ز من گرید فزونتر

چو ویس آگاه شد از جنبش بام

به گوش آمد مرو را زاری رام

همان دم دایه را پیشش فرستاد

همی تا دایه باز آمد چنان بود

که گفتی بی شکیب و بی روان بود