همی تا دایه باز آمد چنان بود

به گوش آمد مرو را زاری رام

شناب دوستی در جانش افتاد

همان دم دایه را پیشش فرستاد

که گفتی بی شکیب و بی روان بود

فرود آمد به زودی دایه از بام

ز رامین داشت نزد ویس پیغام