چو نزدیکم همی ترسم ز دوری

فزون از مهر مار و مهر فرزند

چه در دست اینکه نتوان گفت با کس

کرا گویم که تو فریاد من رس

چو دورم نیست بر دردم صبوری

نه همچون خیشتن دانم اسیری

نه جز دادار دانم دسگیری