پس آنگه همچو گوری جسته از شیر

بر آتش ریز لختی از خرد آب

چو رنجت را سر آید روز هنگام

ابی خون خود بر آید مر ترا کام

ز بام گوشک تازان آمد او زیر

نگه کن تا چه نیکو ساخت دستان

ز ناگه رفت پنهان در شبستان